ببین!.. الکلِ سفید و زیارت عاشورا هر دو در نزدیکی‌هایِ پورنو اند.. اعتیاد به هر دو مضر است.. خلسه‌ی خشک می‌آورند.. ناخودآگاه را می‌خورند و خودآگاه را دور می‌اندازد.. گاه کور می‌کنند.. شراب بهتر است از آن‌سو هم مثلن جوشنِ کبیر یا دعایِ کمیل.. الکلِ بالایِ 60 درصد یا چیزی مثلِ ودکای تقلبی، دقیقن همان زیارت‌ِعاشوراست که در محدوده‌ی پورنو-پرهیز چمباتمه زده‌اند.. رهایت نمی‌کنند این دو.. می‌مکن‌دَت.. دست‌ام را بگیر تا برویم آن‌ کجایِ نزدیک.. دست‌ام را بگیری نبض دارد.. انگشت دارد آ..

زکریای رازی، سه قرن پس از پیامبر، الکلی را خوانش کرد که در پزشکی، هنوز هم پاک‌وندترین‌هاست.. این که عرقِ تند و داغ ِ خرمایِ عرب نیست در نویسشِ پورنویِ حلال و حرام.. هست؟.. می‌دانی.. دوستی داشتم آنقدر عرق‌سگی خورده بود که چشم‌‌هایش چیزی مثل چشم‌های همین رئیس‌جسور خودمان شده بود.. افراط در پورنو-پرهیز را این‌سال‌ها زیاد با هم مرور کرده‌ایم .. آژیر ِ تقدیر .. چند روز دیگر در خلسه‌ی اروتیکِ خیام با پراتیکِ زکریای رازی، به‌هم خواهیم رسید؟..

چرا اکثر مصلحان و مبارزان فقط در جاده‌ی دوطرفه‌ی پورنو-پرهیز می‌رانند؟.. چرا عشقی که خاتمی می‌گفت هیچ‌گاه نمودِ خارجی نداشت؟.. در حد مفهوم ماند؟.. در حدِ ارضاء و استعمالِ ذهنی؟.. می‌گفت عشق اما س.ک.س سخت بوده و هست.. می‌گفت شادی اما شراب حرام بود.. می‌گفت صلح اما زیارتِ عاشورا می‌خواند..

فخر کنیم دیگر، این‌که بهتر است: درود بر زکریای رازی، این ایرانیِ هوشمند و با اصالتی که سال‌هاست چراغ روشنِ تمدنِ جهانِ غرب شده‌است.. کجایی جهان که ببینی چراغ‌ات را یک ایرانیِ ری‌زی روشن کرده‌است؟.. چراغی که به خانه جامعه رواست به مسجد خانه حرام نیست؟

حالا به‌راستی چقدر مولتی‌ویژنِ فرانسه در تبدیلِ احساساتِ اروتیکِ آرمان‌پرور به پورنویِ پراتیک‌محور موثر بوده است؟.. در پورنو‌کردنِ پرهیزها چه؟.. از آن‌سو اما ترکِ لاس‌وگاس، خوانشِ خیام نیست مگر در نویسشِ زکریا؟.. یا اصلن به گمانِ تو چه چیز مشترکی در خوانشِ مخملباف از بورقانی و در خوانشِ سهام‌الدین از پدرش نهفته است؟..

این‌هم درک ِ من از مفاهیمِ نیک‌وند که در نوشته‌ی پیش گفته‌ام:
نیک‌وند یعنی مفاهیمی که در عزیمتِ تو از پورنو به پرهیز یا پرهیز به پورنو، گم شده‌اند..
نیک‌وند آن‌چیزی است که در عزیمتِ من و تو از پرهیز و پورنو به اروتیک یافت خواهند شد..
نیک‌وند یعنی تند نرفتن در اتوبان‌های‌ِ‌ِ خالی و بوقِ ممتد نزدن در ترافیکِ ناهنجار..
نیک‌وندی ایرانی شاید همان شهروندیِ آن‌سوهاست..
مفاهیمی که هیچ‌گاه ندیده‌ایم..
راستی.. هیچ می‌دانی این‌روزها همان اجناسی را که فروشگاهِ شهروند می‌فروشد، در بازار، با همان مارک و همان بسته‌بندی،گاه حتا به نصفِ قیمت هم می‌توان خرید؟