شناور همچون باد
در جستجوی ِ تخت ِ طلای ِ ناخودآگاهی تنها
سلول‌های جان‌ات را جنده می‌کند ..

در حلقوم ِ مرداب ِ گرسنه
رودی سیاه
تاراج را
جاری است ..
سرسپرده‌ی سیل ِ آخرین نفرت ِ به‌روز شده‌ام ..

می‌مکداَم ..
پاشیده در پستوی ِ زندگی ..
با خیالی درگیر ِ گــُه‌ترین خواب‌های ممکن ..
حریصانه‌تر از بارها ..

ضجه‌یِ خوابگردِ آخرین خِرخِر ِ هستی‌ات
پزواک ِ فریاد ِدیوانگی ِ ناخودآگاهی تنهاست
بر کرم‌ترین کوه ِ ممکن ِ وجود ..

پناه بر سوسک
پناه بر چندش ِ همه سنده‌های عالم
.....
فوج ِ فرسایش ِحجم ِ بی‌قراریِ من است این
در هجوم ِ باریک و سیاه ِ این‌همه نفرت ِ نگاه ..

در انتهای این پرواز ِ بی‌آغاز
این اضمحلال ِ من است که لبخند می‌زند ..
.....
احترام بگذارید ..