گنجشک بود و لحظه ی نشانه گیری .. یک لحظه بود و هزار تناقض .. بزنم آیا؟ .. کودکی در دلم می گریست و گربه ای هوس ِ ماشه را می چکاند ..

دکتر نگاهی می کند، عرق ِ تند ِ تن ام را به حساب ِ مازاد ِ سلامتی ام می ریزد .. بی شرمانه می پرسد: شیاف مصرف می کنی؟ ..
- غولچه ی درون ام، غنج می رود ..

مادرم به اتفاق ِ فامیل همه چیز را به طولانی شدن ِ سفر نوروزی ام ربط می دهد: اقامت در هفت شهر ِ مرزی، با آب و هوای کاملن متضاد، زنگ ِ آهن را هم در می آورد، چه رسد به تو که پوست ِ استخوان ات شیشه ای ست..
- تکان تکان ِ سرم .. گیج می رود ..

سیاوش، چاپلوسانه می گوید که احمدی نژاد به زودی و به خاطر اعاده ی حیثیت از همه ی فاشیست ها و دهاتی های عالم، به خاطر این تورم لعنتی، به خاطر ِ بی خانه مانی ِ همه ی مستاجران ِ اصلاح طلب، هیتلروار ماشه را سر خواهد کشید و خاکستر تفنگ اش را باد خواهد برد ..
- دماغم می خارد..

زن ام اما واقعی ترین عشق ام را به رخ می کشد.. علاقه ی وافرم به مرکبی ماشین-مانند را و هول و ولای ِ ترسی بزرگ سالانه از آن سان که در دست اندازهای ِ کوه ، کیفیت اش را از دست داده باشد ..
- چاره درپذیرفتن و سوختن با بنزین ِ حقیقت است ..

چهل و چهار چرک خشک کن از پس ِ چهارده روز سفر ..

چیزی اما هست که خوب می دانم اش .. می دانم باری ، می دانم چه مرگ ام است.. همه چیز از همان لحظه شروع شد .. وقتی که تفنگ بادی ِ کالیبر پنج را از ساچمه های سربی پر کردم و تیر ِ تردید به جیرجیرانه ی گنجشککانی بی خیال پراندم .. بی خیالی هم حدی داشت مگر نه؟.. لحظه آنقدر تناقض داشت که هنوز هم گریه ام نمی آید... بزنم آیا؟ .. دوست داشتم بپرد .. دوست داشتم بزنم .. زدم تا بپرد .. و پَ ریدیم به هم ..

سه روز قبل از آن ، همه را خواب دیده بودم .. هوای ِ زیر ِ پای ِ گنجشک را همان گونه زدم که می بایست .. رفته بود قبل از آنکه برانم اش .. و زدم همان سان که هوس ِ زدن، خارخار ِ خیال ام شده بود .. تب ام چهل را هم رد خواهد کرد ... یا الله!