نوشته ها و شعرهای عمران صلاحی واقعن خواندنی بودند. حیف که خیلی زود رفت.

نوشته های اون مرحوم خیلی خوب بید...
منم سعی میکنم یه چیزی بنویسم

سيكار مال آدمهاي تنهاست ... ولي دوست خاموش وآزامي است وذره ذره وجودمان را مي سوزاند

بابای عرفان جان من سه سال ترک کردم دوباره افتادم توش. اما باور کن بعد از چند ماه می بینی که ریه هایت مثل دشت های باز و پر آفتاب می شود.در ضمن من نه دود شدم نه رفتم هوا از شما هم خواهش می کنم در همین موضع اصلاح طلبی خود بمانید و به موضعی دیگر نغلطید و بعد آن را به گردن سیگار بیندازید. البته اگر رادیکال ترت می کند و بر طرف شدن دودش می گذارد کمی این اوضاع قمر در عقرب را بهتر ببینی باید تا زنده ای سیگار نکشی. بیرون آمدن از آن مه آلودگی خودش کاری بزرگ است. دود نشی و به هوا هم نری که ما به این بابای عرفان وابسته گی شدید داریم و حتی گاهی هم که دشمنان پینگت می کنند می آئیم و می خوانیمت، گر چه با خیلی از نظراتت مخالف هم هستم.
همواره شاد باشی و بی سیگار.

شما آقایی پولاد جان ... چشم! اگر دیدم موضعه دارد محافظه کار می شه، دوباره سیگاره را شروع می کنم ..

من با طنز صلاحي در مجله دنياي سخن از سال هاي شصت آشنا شدم و هميشه تحسينش مي كردم. يادش زنده باد.