برزیل و انگلیس همه چیز خود را در قمار ِ نتیجه باختند .. انگلیس که حق اش بود، پرتقال هم ... برزیل اما چرا ؟.. طلسم ِ قهرمان نشدن در اروپا ، برزیلی ها را بر آن داشت تا از یک مربی ِ محتاط و باتدابیر ِ محافظه کارانه استفاده کند تا شاید دست ِ کم به بازی ِ پایانی برسد .. خوشبختانه، این ترس و این تدبیر ِ نتیجه گرای ضد زیبایی و شور و حرکت، ریشه ی این تیم و این مربی را خشکاند تا جایی که در مقابل فرانسه، هیچ نبودند .. هیچ ..

درست است که فرانسه نیز تدابیر ِ دفاعی زیادی دارد، با دفاع ها و هافبک های ِ محکم و بلندفد که منظم و خشک چیده شده اند... اما فرانسه بازی را خفه نمی کند .. زیدان ِ سوپراستار که پس از سالها، دوباره تمام ِ تمرکزش را به بازی داده است و سرعت ِ عالی و متناسب ِ خط حمله ی فرانسه، وحشت ِ هر تیمی را بر می انگیزاند ..

ایتالیا و آلمان تا دقایقی دیگر بازی خواهند کرد .. هیچ کدام از دو تیم در اروپا غربتی نیستد و با فوتبال هم هیچ گاه غریبه نبوده اند .. آنچه این بازی را زیبا می کند تعهد هر دو تیم –دست ِ کم در این دوره از بازی ها- به نظم، خلاقیت ِ تیمی، شجاعت و حرکت های ِ ماهرانه ست .. همان که بیش از هر چیزی دیگر، گونه ی ِ روح ِ گلنار ِ فوتبال را گل می اندازد ..