مشت های گره کرده ی کارلوس آلبرتو هیچ ذوقی ایجاد نمی کند .. او کسی بوده است که هرگاه رهبر برزیل شده است، دست و پای تیم را بسته است .. هرچند که رونالدو هم دمبه ای چرب و گِرد شده است .. هنوز هم اما دود از کنده ی کافو بلند می شود .. کافو و کاکا و روبرتو کارلوس، این سه کاف ِ هیجان زای ِ همیشگی .. نه! برزیل غول ِ بی شاخ و دمی است که اگر بخواهد خود را وادار به پذیرش آداب پرییرا کند، زودتر از آنکه تصورش را بکنی، زمین خواهد خورد ..

کرواسی اما شایسته ی تحسین است .. می توان پرشو را درود فرستاد آنگاه که مانند اسبی وحشی به قلب دفاع برزیل می زند و کواچ و بابیچ را آفرین گفت که توپ را در محوطه جریمه ی حریف، از لای ِ پای اینهمه حیثیت و ادعا و افتخار عبور می دهند .. در این بازی، رنج از آن کرواسی بود و گنج از آن ِ برزیل .. برزیل اما همیشه راه های ابتدایی را آرام تر می آید .. [+]