تقدیم به آن کسی که .. ذهن‌اَم را .. آنقدر هَم زد .. تا تکه‌های ِ کینه‌اش .. بر سطح آمد!

این بُغض نبود بر گلوی ِ من ..
پای ِ تو بود

جلاد وار
تازیانه‌ی کلمات را بر کینه‌ام می‌کشی

سخن‌اََت
از پس ِ بریدن ِ گلوی ِ قناری‌ام
فوران ِ خون ِ احساس ِ مرا
به اشتیاق
لــَم داده است ..

ریزش ِ دمادم ِ کلمات ِ آتشین اَت
آوار است
آواز نیست