سرنا را از سر گشادش نزن ای مرد نازنین. بدون آرمانها و خیالها و رویاهای ی گسترده نمی توان آن واقعیّتهائی را دگرگون کرد که زیستن ما را دشوار و رنجزا کرده اند. گریختن از رویاها و آرمانها و احساسها و اتوپیها به معنای آنست که ما به زمختی واقعیّتها گردن نهاده ایم و محکوم آنها شده ایم. نیک بود اگر اینگونه می اندیشیدی که بهتر است واقعیّتها را در آغاز بشناسیم و بفهمیم و سپس در راستای آرمانها و امیدها و خیالها و رویاهایمان به سنجشگری و بازسازی و ویرایشگری و صف آرایی بار آور با واقعیّتها رو آوریم؛ یعنی از دادن شعارهای تو خالی با ثقلگاه: « همه بدند، من خوبم. » با متانت و آگاهی کناره گیری کنیم و به اندیشیدن در باره ی معضلات و راهها و ایده های برونرفتن از آنها رو آوریم. در واقع؛ ایرانزمین و مسائلش را فراتر و ارجحتر و عزیزتر و مهمتر از عقاید و ایدئولوژیها و مذاهبمون بدانیم.