حيرت مي کني از اين جنگ .. جنگ ؟ يا شطرنج؟ .. « نه ، اين شطرنج نيست ، جنگ است» .. جنگي که بر سر تقسيم غنايم يک فتح بزرگ ، يک انقلاب ، چشم ها را لبريز از کينه کرده است. جنگي طاقت سوز و خرابکار . آشناياني که به خاطر داشتن دشمني مشترک ، از سر تفنن سالها دوست شده بودند ، پس از فتح فهميدند که فرسنگ ها از هم فاصله دارند. دندان طمع شان نيز تيز شده بود. به همديگر نارو زدند ، همديگر را کشتند و آخر، «آنکه بي رحم تر بود فاتح شد».

وقتي بي رحم ترين فاتح مي شود و نه زيرک ترين ، حکايت از يک جنگ و خشونت تمام عيار دارد.

حيرت ات وقتي گر مي گيرد که از راويان مي شنوي : يک طرف اين جنگ طاقت فرسا ، اهالي فضل و مدعيان روشنفکري صف کشيده اند و طرف ديگر ، جماعتي دگم انديش و نا آشنا با مفاهيم دنياي جديد .. و با اينهمه ، سالهاست که در هر گلاويز شدن ، حتي با امداد ازهمه فرزانه گان دنيا ، باز هم شاهد روشدن حربه اي جديد از آنسو بوده ايم و باز هم سوختن همه اميدها و تلف شدن يا به اسارت رفتن پيش قراولان.

اينجاست که بايد بنشيني و دليل دعوا را بنگري. و آنگاه که نگاهي عميق تر به اندازي ، ريشه هاي خونين اين نفرت را بيابي .. آري .. خون :

کشتارهاي وحشيانه در اول انقلاب ، ترورهاي خونين در سال 60 ، جنگ هشت ساله آش و لاش کن ، بمباران هاي شهري و کشتار ناجوانمردانه جماعتي زنداني در سال 67 ، ريشه هاي خونين اين ماجراست که تا اين نسل قاتل و مقتول ناي حرف زدن داشته باشند ، تصور تبديل شدن اين جنگ به يک بازي با قاعده شطرنج محال است.

پوشيده نيست که قتل هاي زنجيره اي ، اعدام هاي انقلابي و نقض مکرر حقوق اساسي شهروندان و حتي انتخاب مزدوران به عنوان مديران نمونه جامعه اسلامي ، همه گي ريشه در همان خون هايي دارد که خونريز را روز به روز ، بي رحم تر و سنگدل تر مي کند. بن بستها همه ريشه در خون دارد ، خوني که ريخته شده است و تاوان مي خواهد . اينها که تاوان نمي دهند ، براي پوشاندن خون از خون جديد استفاده مي کنند .. آنها هم که نمي توانند فراموش کنند ، زندگي شان پوچ است . خواب مي بينند هر شب ، لحظه انتقام را.. و همين سياق است که اين جنگ را هيچگاه به شطرنج تبديل نخواهد کرد.. و اينگونه است که بايد صبور بود و قرباني شد و انتظار کشيد تا تمام شوند....

الان اما اينجا که زندگي مي کنيم ، در محاصره مرگ است. لعنت و نفرين از همه زخم هاي بازمانده مي چکد. اين رخوت و رکودي که مي بيني ، همان چهره واقعي ماست . اميد را تنها مي توان از لابه لاي دود حشيش و هروئين جستجو کرد. دنيايي ديگر که در مخيله هر کس ، به گونه اي خاص وبراساس عمق عقده ها و رنج هايش ، تصوير مي شود. در جامعه اي که خدايش مرده است ، در جامعه اي که حاکم و محکوم اش در خيال زندگي مي کنند ، جامعه اي با واقعيت هايي تيز، خشن و بي رحم و حقيقت هايي دور ، مرده و بي سروپا...

«عمو يادگارها» و کينه هايشان در ذهن بي آينده نسلي نو که هنوز در دوران آخر دبيرستان است خواهند مرد. نسلي که براي جنگيدن در راه خدا و فتح کرب بلا آفريده شد. اين نسل ساخته شد تا شهيد شود و کم کم که از حال و روز خود آگاه مي شود و جنگ چندين ساله پدرانش چنگي به دلش نمي زند ، مي آيد تا همه معادلات را بر هم زند. قصه کينه عمو يادگارها هم ديگر در ذهن بي خيال اين نسل عجيب ، جايي نخواهد داشت. بر خود رحم کنيد، اگر دلتان براي فرزندانتان نمي تپد ..