با سلام.....نوشته كوتاهتان حاوي نكات تامل آميز و پر محتوايي بود....استفاده كردم...آموختم....سبز باشيد.

ساختار طبقاتي چه ربطي به مدرنيسم داره؟ همين طور عقده ها و كينه ها با ريشه هاي نژادي و قومي و سنتي؟ هان؟! بنظرم اگر مي خواي مفصل تر در اين مورد بنويسي, نياز به يه نگاه شفاف تري به خودت داري. همين طور در مورد آريا خان. ما نمي تونيم درباره ي همه چيز انتقاد كنيم. بعضي وقت ها با اين كار, بحر را در كوزه اي جا مي ديم و فقط قسمت يك روزه اي حاصل مون مي شه. اين رو در مورد بحث با آريا خان هم مي گم.

نويسندگان نه، بلکه روزنامه‌نگاران. گلشيری و دولت‌آبادی نويسنده‌اند و آن دو نفری که شما فرموده‌ايد روزنامه‌نگار.
گوش شيطان کر، روزنامه نگاران هم مانند سياستمداران هستند. هر آن چه در باره سياستمداران گفته مي شود در باره آنان هم مي توان گفت، اما تفاوت‌هايي هم دارند. مي‌گويند سياست شغل کثيفي است. هنری کيسينجر از زبده سياستمداران جهاني با اين گفته مخالف است و گفته است، نود درصد سياستمداران باعث مي شوند که آن ده درصد ديگر هم بدنام شوند، پيدا کنيد مخالفت او را.
در جامعه دموکراتيک و در ميان دموکرات‌ها، سياستمدار و روزنامه‌نگار هر دو نماينده مردمند، با يک تفاوت که سياستمداران به گونه ای در جايي، مانند حزب‌ها، شوراها، ارگان‌های نمايندگي در دولت‌های محلي و کشوری و جاهای ديگر خود را به رای مردم مي‌گذارند، ولي اين کار هرگز برای روزنامه‌نگاران روی نمي‌دهد. اما برای ما امروز بسيار روش است که حتي سياستمداران برگزيده مردم چگونه پشتيباني مردم را از دست مي‌دهند. در اين نکته ميان روزنامه‌نگار و سياستمدار فرقي نيست. و مهمتر از همه وفاداری به وظيفه حرفه‌ای، يعني نمايندگي مردم است. روزنامه‌نگار آنگاه که زبان سياستمدار و يا سياستمداران مي‌شود - حتي آن‌هايي که از سوی مردم برگزيده شده‌اند- و يا به تبليغ دسته و گروهي سياسي مي‌پردازد، و بويژه آنگاه که برعليه دسته و گروهي سياسي ديگر وارد ميدان مي‌شود، به وظيفه حرفه‌ای خويش پشت‌پا مي‌زند، و آن که به وظيفه حرفه‌ای پشت پا مي‌زند، دير يا زود پشتيباني مردم را از دست مي‌دهد. اما پروردگار خود راه را برای روزنامه‌نگار و سياستمدار «بچه تهرون» باز گذاشته است. روزنامه‌نگار وقتي به چون و چرا گرفته مي‌شود، راه خدادادی آن است که بگويد نظر شخصي من است. و سياستمدار هم از همه هنر خدادادیش سود مي‌برد که از گفتن نظر شخصي فرار کند. جامعه اما به دنبال نظر شخصي سياستمدار است و با نظر شخصي روزنامه‌نگار کاری ندارد. يعني چه؟ يعني سياستمدار است که سياستگذاری مي‌کند و مسووليتش هم با اوست. روزنامه‌نگار گزارشگر و حتي تحليل کننده هم در برابر آن سياست‌ها مسووليتي ندارد. و اين بزرگترين تفاوت سياستمدار و روزنامه‌نگار است. بچه شهرستاني‌ها اگر از آفت چوب و چماق برداشتن و به جان اين و آن افتادن به سلامت گذشته باشند، ويژگي هايي دارند که با نيازهای جامعه دموکراتيک سازگار است، و آن چشمپوشي آگاهانه از برخي نعمت‌های خدادادی و از جمله تن دادن به تقسيم کار اجتماعي و خويشتنداری روزنامه‌نگارانه در برابر فريبايي‌های سياستمداری است و مي‌گويند يا اين و يا آن. نمونه سرسبز و تازه و تر در درآميزی سياستگذاری با روزنامه‌نگاری و پي‌آمدهای آن را در کار خانم شادی صدر ديديم که هنوز هم در سايت خودش با آن درگير است. در روندهای پيش از انتخابات مجلس هفتم به نظر برخي خانم‌ها خانم صدر به نوعي درگير سياست‌پردازی شد که خوشايندشان نبود و بحث‌هايشان هنوز هم ادامه دارد. البته اگر 17 اسفند نزديک نبود من به آن اشاره نمي‌کردم، سرشان به روز جهاني زن گرم است و دست ماها باز است، روز زن از دلشان در مي‌آوريم.
همسايگي روزنامه‌نگاری و سياستمداری باعث مي‌شود که سياستمداران علاقه ويژه‌ای به روزنامه‌نگاران پيدا کنند و روزنامه‌نگاران در برخي بزنگاه‌ها خويشتنداری از دست بدهند و از همسايگي به خويشاوندی برسند. خودکامگان نامشان بد دررفته، هم خود شيفته «روزنامه‌نگاری» هستند و هم به روزنامه‌نگاران علاقه ويژه دارند. در آنجا خود هر چه مي‌خواهند مي‌نويسند و در اين جا به ناز و نوازش مي‌پردازند و ناز و نوازش هم مي‌خواهند و اين که با روزنامه‌نگاران سختگيرند از شدت علاقه است.
چي شد؟ مي خواستم نظر بنويسم مقاله مي‌شود. ديگر ادامه نمي‌دهم.