پس از يک سال و نيم وبلاگ نويسي و مثلن وبگردي ، تازه دارم معني اش را مي فهمم... احساس مي کنم به « خواندن » خيلي بيشتر از نوشتن احتياج داشتم ..

احساس خسته گي از رفرش مداوم سايت هاي بزرگي چون گويا ، در پي دست يابي به شعوري نو .. اين اواخر ديگر صداي سائيده شدن سلول هايم را هم شنيده بودم .. شعاري که اولش طرح کردم حالا براي خودم مصداق پيدا کرده است .. بخوانيد تا خوانده شويد .. لينکستون را مي گويم ..

آري باز هم لينکستون :) .. باور نمي کني ؟ .. به قول عرفان ، باور مي کــــني! (اين بچه مياد پيش من و مي گه بابا جون بگل مي کني و وقتي من مي گويم نه ، سرش را کج مي کند ، نيشخند به لب ، با تکان دادن سر و کشدار مي گويد : بگـــــل مي کنـــــي و من ... مي فشارم اش در خويش)