مرتضي پاريزي : « مسئله اصلی برای بازماندگان حادثه، زنده ماندن و جان بدر بردن نیست، برای کسی که حتی تا صد عضو خاندانش را از دست داده است، ممکن است در آینده ای دور، امیدی برای بهبود داغ و زخم باشد اما باور کنید، تکیه کلام عمده بازماندگان در کوچه پس کوچه های بم، آرزوی مرگ است و مرگ... از زنی که خاک بر سر می ریزد و ضجه می زند تا معلمی که یله و تنها، حتی رویش نمی شود برای گرفتن کرایه راهش تا مرکز استان، به کسی التماس کند. می دانیم و کاش باور کنیم برای کسی که هستیش را از دست داده است، نفس کشیدن تنها، شوقی بر نمی انگیزد...

چهارمین روز فاجعه است و هنوز بسیاری از کوچه های محله های قدیمی شهر، بر اثر مسدود شدن، رنگ امداد به خود ندیده اند. محبوب ترین موجودات بم در این ایام، بی شک سگ های زنده یابی هستند که با نگاه معصوم و پوزه های خونی از شدت فعالیت، مژده کشف انسانی نیمه جان یا پیکری متلاشی شده را پارس می کنند. اگر با گوش خودم نشنیده بودم دعاهایی که نثار آنان می شود باورم نمی شد که روزی، سگ ها حتی از مدعیان نجات مردم، محبوب تر باشند. یکی می گوید: اجرشان با... و حرفش را می خورد و دیگری در قبرستانی که آبادترین! قسمت شهر است در هاله ای از بغض و خشم، می گوید: کاش فلان سازمان... به جای تربیت اینهمه ... چند تا سگ زنده یاب تربیت کرده بود تا امروز این وضع را نداشتیم و های های می گرید.... [اصل مطلب] »