اينکه مي بينيد بعضي نوشته هاي من مانند خطبه هاي نماز جمعه مي شود که شايد بتوان آنها را در جمله اي خلاصه کرد اما نمي شود به چند دليل است . يکي آنکه هنوز وبلاگ نويسي را ياد نگرفته ام .. دوم آنکه هر چه بيشتر مي نويسم ، حرفهاي بيشتري به زبانم مي آيد. البته هنوز کاملن وقت نکرده ام از جنبه روانشناختي به اين قضيه نگاه کنم اگه احتمالن شما به وادي روانشناختي آشنايي داريد، تا وقتي من دست به دامان آسيب شناسان بزرگ نشده ام، عقده هاي دروني مرا بکاويد. سوم هم آنکه بسياري از نوشته ها واقعن احتياج به توضيح مکررات دارد. يعني به گمان من خيلي بهتر است بگوئيم دليل اين حرف، خواستگاه و خاستگاهش ، زمينه روئيدنش ، مقدمه و نتيجه اش چيست.

در وبلاگ ها، بحث هاي زيادي مطرح مي شود. پا در هر وبلاگي که مي گذاري ، با دغدغه اي نو آشنا مي شوي و درگير چالشي ديگر مي شوي. همه اينها را اگر بخواهي همراهي کني ، احتياج به پردازش هاي موازي داري که براي ما که در ايرانيم و چندين پردازشگرمان ، هميشه و به ناچار در حال پرپر کردن است ، فرصتي باقي نمي گذارد. بدترين حالت هم وقتي است که بسياري از مسايل مطرح شده عقيم مي مانند و فقط در حد طرح مساله ، بدون تحليل عميق تر و سازنده تر باقي مي مانند.

من چند روز ديگر ، قالب وبلاگ را تغيير مي دهم و يک وبلاگ جديد مثل «لينکستون» مي سازم و نوشته هاي مرتبط با يک موضوع را ، بر حسب موضوعات، در آن قرار مي دهم. و سعي مي کنم لينک بحث هاي مختلفي که درباره يک موضوع مي شود را در آن بگذارم .. فعلن اين و اين نوشته هوشنگ خان را درباره مبحث «روشنفکري ديني» بخوانيد. فکر مي کنم اگر بتوان براي چند روزي بر يک مطلب تمرکز کرد و حسابي حلاجي اش کرد و بعد به سراغ مطلب ديگري رفت بهتر باشد .. نظر شما چيست؟