شلوغ بود ، عرفان هم مثل ما خسته شده بود ، گفتم : دربست! .. صداي ناله ترمز هوس انگيزش ، باز هم ارزش پول را به رخم کشيد.

از آينه براندازم مي کرد. منهم از فرصت استفاده کرده و چروک هاي افتاده بر پيشاني زمختش را شماره کردم. چشم هايش در گودال بزرگي که بي گمان به دست « رنج» ساخته شده بود؛ چپ و راست مي شد. بي شک در حدود سي و پنج سال سن داشت اما خيلي دقت مي خواست تا آنرا از يک مرد چهل و چند ساله نمور ، تشخيص دهي .

نمي دانم چه شد که به يکباره شروع به فحاشي کرد. اول از همکار راننده اش شروع کرد ، بعد بلافاصله طبق سنت اين روزها ، نوبت به آخوندها رسيد، پس از آنها خدا و پير و پيغمبر را هم بي نصيب نگذاشت.

براي اينکه کمي با دلش مدارا کرده باشم ، لبخند به لب گفتم : آره داداش! شايد اگر کسي قبلن به حوزه علميه مي رفت ، براي فدا کردن دنيايش در مقابل آخرت بود، اما الان براي بقا دادن به دنيايشان ، همه چيزشان را فنا مي کنند.

معلوم بود نگرفته است چه گفته ام. کلمه «آخرت» را از متن حرفهايم گرفت و شروع به کثافت مالي آن کرد. همان کارهايي که پاستوريزه ها در توالت مي کنند. کثافت مالي تا بدانجا پيش رفت که منهم احساس خفگي کردم!

نمي دانم چرا اما به يکباره اعصابم به هم ريخت. گفتم : بس کن ديگر ، از صبح و شام ، تو تاکسي و تو شرکت ، تو اينترنت و تو ماهواره، تو کوچه و تو خيابون همين بساط ها برپاست. اگر فکر مي کني با فحش دادن مي تواني طلسمي بدشگون بر بختشان ببندي ، کور خوانده اي. اگر فکر مي کني با فحش دادن مي تواني مرا همراه خويش سازي اشتباه مي کني . فحش دادن ات نشان ضعف توست نه قدرت ات. من هم مگر عقلم تاقص است که با ضعيفان هم پيمان شوم ...

براندازش کردم ، هنوز هم زير لب در حال تکرار وردهايش بود. لحنم را عوض کردم و گفتم : مگر تو براي حلال کردن ازدواجت، به پيش يکي از همين ها نرفته اي ؟ ... مگر سر سفره عزايت از اينها دعوت نمي کني که معنويتي به مجلست ببخشند؟ .. نفوذ آنها بيشتر از اينهاست .. آنها خود را در خشت و خشتک ما جا انداخته اند... انرژي خود را به الم شنگه اي حرام مکن .. اين بغض را بيرون مريز ، بپرورانش ، در گلويت نگهدار و لااقل فرزندت را آگاه کن.

سکوتش زبانم را بند آورد. چهره اش آرام تر شده بود. در کنار دستش دنبال نواري مي گشت تا در ضبط ماشينش بگذارد که نيافت . پيچ راديو را باز کرد. صدايي از راديو، او را دعوت به تقوي و پرهيزکاري مي کرد. از آينه چشم غره اي به من رفت ، بدون اينکه به من توجه کند، با دست هايش پيچ راديواش را کند و با صداي بلند شروع به فحاشي کرد.

حقيقتش را بخواهيد، در اين مرحله اعصاب من اصلن به هم نريخت. زن و بچه او احتياج به مردي آرام داشتند و من اميدوار بودم که او براي هميشه ، وسوسه تعمير راديواش را در خود بميراند.