يه فرق کوچولو بين حرف زدن و عمل کردن در کشور ما و جامعه اي سالم وجود دارد. در آنجا تا دلت بخواهد مي تواني حرف بزني - بدون هرگونه محدوديت ذهني، عرفي و امنيتي - اما وقتي مي خواهي عمل کني ، بايستي قواعد دنياي مدرن ، احترام به آزادي هاي فردي و اجتماعي را کاملن رعايت کني.

در کشور نازنين ما اوضاع کاملن معکوس است. وقتي مي خواهي حرف بزني ، دايمن بايد مواظب باشي به فلان روايت مذهبي ، يا بهمان غيرت ملي برنخورد. وقتي مي خواهي حرف بزني حتي بايد حواست باشد که ممکن است فلان گروه اپوزيسيون که داراي کلي سابقه مبارزاتي است از اين حرف تو خوشش نيايد و پته ات را روي آب بندازد. حتي اگر پته اي نداشته باشي ، ابتدا برايت پته اي مي دوزند و بعد با خودت به آب مي اندازند. اما وقتي کار به عمل مي کشد ، مي تواني خيلي راحت تر از آنکه تصورش را بکني هر کار که دلت خواست بکني و کسي هم سراغي ازت نگيرد. فقط چرب کردن سبيل مدعيان است که آنهم از عهده هر «عمل گرايي» بر مي آيد.

البته جواب اين مساله هم روشن است و آن اينکه : بسياري از قدرتمندان فعلي نظام ج.1.1 ، قبلن اهل منبر و خطابه و وعظ بوده اند . و الان که به اينجا رسيده اند؛ گمان مي برند که همه موفقيتشان به خاطر حرف هاي فراواني بوده که بر زبان آورده اند. آنها وقتي که به منبر مي رفتند مردم را « شتر » تصور کرده و به راحتي به آنها اندرز مي دادند. آنها قصه هاي خود را تنها حکايت هاي خنده و گريه آور مردم مي دانند به همين علت، ديگران را از اين نعمت محروم مي کنند تا مباد کسي به موقعيت آنها دست درازي کند. آنها با کلي مسامحه و مصالحه ، به نوعي اعتقاد دارند که : يک حرف خوب را يکبارمي تواني بزني اما اگر تکرار کني ، نشان مي دهد که يک نقشه دراز مدت داري و بايستي کمي وارسي روحي شوي.

آري ، حرف زدن از معنويات يا از روح جنايتکارانه دشمنان نظام ، و تاکيد و تکرار آن ، از آندسته راهبردهايي است که به گواه تاريخ و آنچه الان مي بينيم ، نه تنها دلزده گي نمي آورد که خيلي زود به جايگاه مشروعي در ذهن توده دست مي يابد. اينکه مي بينيد سردمدارن نظام و يا وابسته گان روزي خور ، در همه شبکه هاي تلويزيون، در اکثر نشريات ، در همه مساجد و معابر ، در حال باز و بسته کردن دهان مبارک و تاکيد و تکرار بر مبتذل ترين انديشه ها هستند، به دليل قوي بودن و ريشه دار بودن «استراتژي تکرار» است. اين استراتژي از آن دسته راهبردهايي است که نشان داده است به خوبي جواب مي دهد. مثلن تاکيد اسلام بر نماز خواندن در 5 نوبت روزانه ، روزه گرفتن يک ماه از سال ، ذکر گفتن دايمي الله و الي ماشاءالله. .. و همچنين تاکيد علماي شيعه -که ديگر حسابي استاد اين فن شده اند- بر گريه کردن مدام بر مظلوميت امامان ، سفارش مدام ديگران به معروف و نهي آنها از منکر و از اين قبيل مکررات .

راز پيشرفت از لحاظ ثروت در جامعه امروز ايران اينست که دهان و چشم بسته ، بسياري چيزها را زيرسبيلي رد کرده و به فکر کلاهي نو باشي . و راز پيشرفت از لحاظ انديشه به اينست که يا گوشه خانه بپوسي ، يا آب نه چندان خنک زندان خوري يا اينکه به جبر ، آواره گوشه و کنار اين دنيا شوي. عاقلان چه مي کنند؟