اين کشورهاي عضو محور شرارت ، خيلي خوب «دبه» را مي شناسند. ماشالله همه شان هم احساس نازکي و رعنايي شديدي مي کنند. خيلي هم دلشان مي خواهد حالا که باخته اند لااقل به گونه اي ، جوانمردانه يا ناجوانمردانه ، سيخونکي هم که شده به طرف مقابل بزنند.

امروز دو کشوري که محورهاي ارشد شرارت معرفي شده اند، يعني همين کشور ام القراي خودمان با کشور البته فرهيخته و کلاس بالاي کره شمالي مسابقه فوتبال داشتند. دم دماي دقيقه 63 که ما (برادر پرحرف تر) يک بر صفر جلو افتاده بوديم ، يک تماشاچي شير پاک خورده اي که البته مي تواند عضو گروهي مذهبي باشد و ناراحت شادي در شب قدر و قتل ! .. ترقه اي به زير پاي بازيکن کره شمالي در وسط زمين انداخت . با اينکه آن بازيکن هنوز زنده بود! اما مسوولين تيم کره شمالي ، به بهانه عدم امنيت از ادامه بازي انصراف دادند. نتيجه بازي هم که قرار شد بعدن اعلام شود.

غرض :: در حالي که در اروپا و حتي در همين کشور خودمون تو هر مسابقه فوتبال ، شونصد تا ترقه منفجر مي شه و کسي دبه اي از جايي در نمياره .. اما کره اي هاي صلح طلب تازه به دوران نرسيده!، ضمن انجام عملي قانون مدارانه ، جهانيان را متوجه اين مساله مهم کردند که عمرن اگه ما بگذاريم چشم ملت مان از دود ترقه اجنبي احساس خارش کند. و با اينکار، ديگر بار مشتي پيام به آمريکا ارسال کردند.

از اين طرف هم جالب بود. حالا جداي از اينکه وقتي مي خواهي ورزشگاه بروي ، توي جورابت را هم مي گردند؛ اما اينکه مداحي ها و نوحه سرائي هاي برادران قبل از بازي ، نتيجه فرهنگي آنچنان توپي ندارد ، مساله مهمي است که آقايان مسوول سرايش شعرهاي مداحان، بايستي بيشتر بدان توجه کنند.

به هر حال ضمن آنکه بازي اصلن دلچسب نبود اما نشان داد که زبان مو درآورده گزارشگران و مرتبطين با ورزش در رعايت آداب و اخلاق ، خود به چمني مصنوعي جهت برگزاري مسابقات حرافي تبديل شده است. مساله وقتي حاد مي شود که به خاطر رعايت موازين شرعي ، امکان تراشيدن موهاي دراز زبان هم مقدور نباشد. امان از دست اين مردم هميشه در صحنه! هميشه بايد به گونه اي اعلام حضور کنند. پس کي اين جوانان به حرف پدرانه مسولين بسيار محترمشان گوش خواهند داد؟