پدر يکي از دوستام ، ديوونش بود ... وقتي شنيد، تلخ خنده اي کرد و گفت : آدماي هميشه خندون، هيچ وقت نمي ميرند .. اگه از لحظات زندگيت استفاده کرده باشي .. شاد و شاعر و مستانه .. و نگذاشته باشي غم، مثل خوره جونتو بخوره ... آنقدر خاطره خوش مي ذاري تو يادها که به همين سادگيا نمي ميري ..

روش رو اون ور کرد تا من قطرات اشکش رو نبينم .. وقتي شونه هاش به شدت تکون خورد ... تازه فهميدم اين سالها، چه بغض عميقي پشت دندان هاي خنده هميشه براقش، تلنبار شده است ... شايد حسرت همه لحظاتي را مي خورد که مي توانست رهاتر باشد و نگذاشتند که باشد .. شايد هم به من دروغ گفته بود و داشت براي ته مانده هاي خاطره هاي از دست رفته اش بي قراري مي کرد..

:: گويا، گويا خبر را تکذيب کرده .. اميدوارم که بازهم بتونه بخونه .. ماندگارترين ها را ... اما با احساسات پدر پير دوست من هم بازي؟