تقريبا هرروز، شعور و جايگاه شهروندان ايرانی به وسيله های مختلف در معرض توهين، هتک ، اهانت و تحقير قرار می گيرد. همه ی حيثيت فرهنگ ايرانی در زير لگدهای جانشينان خدای و فرزندان ولايت له و لورده شده است.  آنچيزی که انصافا در حد شان و لياقت آنها نبوده و چونان نفرينی است که تمامی نورها را به خاموشی کشانده است.

هر چند اکثريت جامعه ی جوان و نوپای ايرانی، به دلايل بسيار، ترجيح می دهد جامعه ی آينده اش بدون حضور هرگونه خدا، خداگونه يا خود خدا انگاری اداره شود و حتی راضی به زحمت خدايی کم آزار هم نيست! اما نکته ای در اين سالها به چشم آمده است که به شدت آزاردهنده و مايوس کننده است :

تاريخ فرهنگی ايران، سرشار از نوعی معنويت، عرفان و سرشار از تفاسير و قرائت های مختلف از کلام خداوندی است که در دين اسلام ، شناختش واجب و احترام گذاشتن به او وظيفه ی روزانه ی بندگانش است. جدای از بحث  های طاقت فرسای آنهايی که به هر وسيله ای قصد دخالت دادن دين در عرصه ی قدرت و بالتبع استفاده از آن در جهت حفظ و گسترش  منافع مادی خود را دارند؛ سکوت و خاموشی آن دسته از ديندارانی که به شان انسان احترام قايل بوده و خود را به فضايل آراسته می دانند؛ بسيار عجيب و معنادار می نمايد. نسل جوان به روشنی می بيند که برخلاف توصيه ها، اندرزها و گفتگوهای اخلاقی ، چگونه هرروز حيثيت انسانی شهروندان، لگدمال شده وروز به روز، ارزش انسان بودن، کم و هزينه انسان ماندن، زياد می شود.

بدون ترديد، همه سوابق فرهنگی و ريشه ی نگاه معنوی کل جامعه ی ايرانيان؛ که درهنر، ادبيات، صنايع و معماری ايرانيان بروز داشته است،  درصورت تداوم عملکرد حاکميت فعلی، رو به انحطاط و ويرانی خواهد رفت. سکوت عجيب اين گروه - که جمعيت نسبتا زيادی از نيروهای انسانی را در بر می گيرد - در قبال ناهنجاری های اخلاقی و رفتاری حکومت گران، همه چيز را به پای خدای مشترک آنها خواهد نوشت. اين انفعال حتی می تواند به معنی اين باشد که اين جمعيت، به ناتوانی خدای خود باور يافته و در انديشه ی يافتن ماوا و مفر ديگری هستند.

ديگر گونه خدايی بايد ..
تجربه ی حکومت فعلی، در استفاده ی ابزاری از دين برای توجيه عملکرد ضد اخلاقی و ضد بشری، وبا استفاده از مجوزهای کتبی و روايتی خدايشان، به قاطبه ی ايرانيان يادآور شد که در صورت اصرار به داشتن خدا، بايستی خدای خود را از گزاره های بهتری انتخاب کرده و اينهمه ميدان برای دخالت در زندگی و روزمره گی را بدو ندهند. آنچه که از عملکرد مغبچه گان و نشانه های خدا در اين سالها - و به عنوان آخرين نمونه : قتل زهرا کاظمی - مشخص است ، حاکی از  ضعيف و بی رمق شدن قدرت خدای مسلمانان و ناکارآمدی فرمايشات و دستورات او، برای کسب سعادت ، بهروزی و زندگی شرافتمندانه است.