*سلامی دوباره بر دو بزرگوار که بعد از چندی روزه سکوت، با آمدنشان دوستداران نوشته هاي زیبا را شاد کردند. آری کتیبه زخم و شهر هیچکس بالاخره مهر سکوت وبلاگشان را شکستن، من خود به شخصه از خواندهای دایمی این دو وبلاگ بودم که همیشه زیبا و دلنشین می نگاشتن. به نظر من تمامی کسانی که قدرت زیبا نویسی را دارند باید همیشه بنویسند چرا که نوشتن غذای روح است (البته من سعی خودم را برای آمدن بابای عرفان ودوباره نوشتنش می کنم مطمین باشید) با آرزوی تداوم وبلاگنویسی و زیبا نویسی این دو بزرگوار. در ضمن به این ترتیب با برپایی یک قیامت نام وبلاگشان از بخش جان باختگان در( شعر و شیفتگی) و( نویسندگی) آرام و قرار خواهد گرفت.