درباز شد
بازجو رفت
يکي همچون پدري مهربان آمد
:: سلام سينا!
قلمت عين بردباريست
من تو را دوست مي دارم
اما
بيني و بين الله
دوستانت را نه!

سينا نگاه کرد
حاج کاظم بود
سيمرغ بلور ابراهيم

سينا عينکش را برداشت
چشمهايش تلخ بود
تلخ چونکه دوستانش
تلخ چونان نسلش
نسل پرکار صبور
نسل بدهکار
مهربان تر از عباس
اما
خسته تر
شکسته تر
بي هيچ حاج کاظمي حتي

سينا خنديد
در به آرامي باز شد
حاج کاظم رفت

يکي همچون سپند خروشان آمد
:: مي خواهي چکار کني بچه؟
اطلاعات را به که مي فروشي؟
خواهر ناتني ات کيست؟
پدرت چرا در زمان طاغوت مي نوشت؟
چرا اينهمه از تو مي گويند؟
رابطت کيست؟
ماني چرا … ؟

گوشهاي سينا گرفت
چشمهايش سوخت

:: سرت را بالا بگير بچه
امضا کن که غلط کرده اي!
امضا کن که ولگرد بوده اي!
امضا کن که گول خورده اي!

سينا نگاه کرد
خنجري به جور .. در نگاهش بود

پ ن :
داشتم مي نوشتم
دوستي پيغام داد
:: ننويس
ننويسي آزادش مي کنند
بگو که ترسيدي
شب براي خوابيدن است
بخواب!

خنجري به جور در..
نگاهم چرخيد!
ننوشتم!

* راستش هر کار مي کنم نميتوانم اين ذهن خودم رو جمع و جور کنم .. چرا حقوق ما اسم ندارند .. مگر ما چه کرده ايم؟ .. صدا کردن کمترين حقوقمان، شلوغ کاريست؟ .. از يک طرف ترس ماندن سينا در زندان .. از ديگر سو ترس از دست دادن همين فضاي مختصر .. ترسها فراوانند .. اما هيچکدام ترسهاي بزرگي نيست .. ترس بزرگ تکرار دوباره حماسه است .. من از حماسه ميترسم .. از خودم نيز .. اما بيشتر از خون و خرابه هاي فردا مي ترسم .. کاش زودتر سنت راستگويي دوباره علم شود .. من از فرداي خشمگين مي ترسم .. من از غرور و آرمانهاي دگم تو مي ترسم .. پدرم! .. مرا فراموش مکن!